Bütün olanlara anlam vermekte zorlandığımı…
Bir cemaatle iktidarın ülkeyi yönetme bilek güreşiydi şimdiye kadar bildiğimiz.
“Danışıklı dövüşten başkasına; darbe gecesine kadar kimse inandıramazdı!”
Yok, öyle değildi, demokrasi mitingleri bile başlarda oyunun bir parçası gibi dolaştı zihinlerde.
“Bayrağını kapıp meydanlara koşanlara ilgisiz…”
Kışlaların önüne belediyelerin otobüslerini, çöp arabalarını yığması gülünç…
Gece yarılarına kadar bayraklar, marşlar, şarkılarla, kornalarla yürüyenler anlamsızdı.
Amerika ve Avrupa’nın “kalkışmayı korur” şekilde tavırları…
CAI’in desteklediği ortaya çıkması, muhalefet partilerinin mitinglere katılması…
Yanlış giden bir şeylerin olduğunu “kulaklara dank” ettirdi.
Batının hükmedici tavrına başkaldırı…
İktidarları getiren, kendi dediklerini yaptıran, zamanı gelince gönderen tutumlarına…
Sağ iktidarlar bir askeri darbe ile gönderiliyor.
Sosyal Demokratlar ekonomik krizle “kendisinin gitmesi” isteniyordu.
Batıya karşı gelmek, meydanlara milyonları dökmek, bütün renkleri kırmızı beyaz etrafında toplamak, boru muydu?
Oy vermediğimiz, seçimde desteklemediğimiz, iktidar olması “bunu” değiştirmiyor.
Yarın her şey değiştiğinde yanlışlar yine dile gelecek!
Kapitalizme; ecdadın coşkusuyla direnmek hoşa giden taraf…
Birilerinin öne çıkması bunu değiştirmiyor.
Başkaldırının hedefi belli!
Ülkeyi; Türk İnsanının “seçimle getirdikleri ile götürdükleri” karar verecek.
“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir!”
Meclisi bombalamaları bunu iyice pekiştirdi.
Millet getirdi, millet götürecek…
Bu coğrafyada adımlarını süper güce göre değil, halka göre atacaksın!
Rusya ile barışın, İran’a yakınlaşmanın, Barzani ile değil, Irak yönetiminin dikkate alınışı…
Suriye Topraklarına huzuru; meydanlarda bayrakları sallayan, göğsünü kabartarak söylediği, İstiklal Marşı getirecek.
Sam Amca dize gelecek!
NATO’ya, Avrupa Konseyine, Gümrük Birliğine alınan “kukla Türkiye’yi unutun” haykırışı!
“Bu; sen- ben partisi değil!”
Bütün seslerin yükseldiği koro…
